Pieter, 26 juni 2009
Italië , Viterbo

Nenfro - Deel VII

De afgeleefde plastieken doeken laten hun vuiligheid achter op mijn handen. Toch moet alles wat we een slordige drie uur eerder tegen de glazen wand hebben gehangen weer weg. Wanneer ik mijn uiterste best doe om elke striscione stuk voor stuk snel maar deftig op te rollen besef ik plots dat ik er geen probleem mee heb gehoor te geven aan de wensen van Grinta, die met een streng gezicht alles zo snel mogelijk wil geregeld hebben. Toch geeft hij me het gevoel dat ik deel uitmaak van deze grote groep. Misschien speelt het feit dat hij jarenlang een van de beruchtste supportersgroepen ter wereld heeft geleid en zelfs opgericht, wel mee.

Alle doeken staan weer netjes tegen de ballustrade opgesteld. Ik sta nog even na te praten met Filippo. Over zijn schouder zie ik de stevige Tonno dichterbij komen. Die loopt richting uitgang maar hij keert terug op zijn stappen en komt mijn richting uit. “ ’t was leuk je te ontmoeten. Hou je goed en we zien mekaar volgende keer zeker weer”, zegt hij me weer op dezelfde respectvolle manier als bij onze eerste ontmoeting vlak voor de wedstrijd. Hij schudt nog wat mensen de hand en verdwijnt dan in de donkere gang die naar de uitgang leidt. Filippo en ik nemen afscheid van Emanuele en Gabriela, die in Rome blijven, en stappen dan goedgemutst weer naar de auto die op de parking van de Carabinnieri op ons staat te wachten.

Met een metersbrede grijns, met dank aan een kleine Argentijn, op onze gezichten naderen we de Fiat. Onze spandoeken verdwijnen in de koffer en Filippo stuurt ons de parking uit. Terwijl hij dat doet – Italianen zijn goed in multitasken (of toch vooral in het pogen tot) zoekt zijn rechter wijsvinger naar Radio Sei. Deze zender bericht dagelijks over Lazio en op wedstrijddagen wordt er over niets anders gesproken. Bijna meteen daarna probeert een monotoon deuntje de nabesprekingen over de wedstrijd te verstoren. Het is Filippo’s telefonino, of telefoontje, zoals een gsm in het Italiaans doorgaans wordt genoemd. “Het schermpje is stuk”, klaagt hij terwijl hij me toont hoe er enkel gekleurde lijnen het display vullen. Op dat moment weerklinkt de beltoon van een tweede telefoon. Filippo neemt op en het eerste wat de beller aan de andere kant van de lijn te horen krijgt is een stevige Romeinse vloek: File!

“Ik zal het hem vragen”, hoor ik Filippo zeggen en hij richt zich tot mij: “Heb je zin om met mijn broer en twee van zijn vrienden iets te gaan eten in Viterbo?”
Het is een vroege gelegenheid om meteen vrienden te maken ,of als dat niet lukt toch op z’n minst een al dan niet leuk adresje te leren kennen, dus ik stem meteen in. Nu ik hem zo bekijk gelijkt Filippo vrij sterk op Matthias Meersmans die in de films van ‘Blinker’ (naar de boeken van Marc De Bel) een de rol van vriend Jonas speelde en waarvan ik als jonge knaap best heb genoten in de bioscoop. Het was dan ook een leuke verrassing diezelfde Matthias tegen het lijf te lopen in de muziekacademie van Lier toen ik aan een slagwerkopleiding begon. Jaren aan een stuk volgden we samen les en sloegen we al onze frustraties, die een mens op maandagavond wel eens meer heeft dan op een andere dag, weg. Het zou Filippo’s broer kunnen zijn. Ik besluit hem niet te vertellen aan wie hij me doet denken, aangezien rijden in het centrum van Rome tijdens het spitsuur wel enige concentratie behoeft.

Eens op het platteland voel ik dat het tijd is om weer wat meer te weten komen over de gemiddelde Italiaanse opinie aangaande politiek en ethiek. Filippo neigt eerder naar politiek rechts maar wil me meteen duidelijk maken dat Italiaans rechts niet de facto gelijk is aan Italiaans premier en mediamagnaat Silvio Berlusconi. Voorzichtig stel ik dat de meeste Vlamingen Berlusconi als mafioso bestempelen. “Is ie ook!”
“Kijk, in Italië moet je blijkbaar altijd naar het extreme neigen. Of je moet een linkse, ofwel een rechtse rakker zijn. Is iets tussenin niet toegestaan dan?! Politiek zit in Italië overal in verweven. Zelfs de Kerk wil altijd een statement maken.”
Het Vaticaan spreekt zich bij monde van de Paus steeds uit over alle kwesties die het land bezig houden. De Rooms-Katholieken liggen aan zijn voeten en zullen je dan ook elke vorm van kritiek weerleggen met al dan niet lege argumenten. Tegenstanders stoort het mateloos.
Dat brengt onze conversatie, dat meer van een interview wegheeft – moest ik werk hebben, zou ik het beroepsmisvorming noemen – bij de zaak Eluana.

De uit Lombardije afkomstige Eluana Englaro was amper 22 jaar oud toen ze als gevolg van een zwaar auto-ongeluk in een coma geraakte. Haar vader voerde een jarenlange juridische strijd om zijn dochter de definitieve rust te mogen verlenen. Uiteindelijk werd in februari van dit jaar de euthanasie toegestaan en stierf ze, na een 17 jaar lange coma, in een ziekenhuis in Udine. Ook hier sprak het Vaticaan zich uit en was het natuurlijk aan haar conservatieve zelf verplicht van kritiek te geven op de wensen van Eluana en haar vader. “Euthanasie is moord!” riepen de volgelingen die voor het ziekenhuis in Udine die de familie uiteindelijk uit hun lijden verloste, protesteerden. Het maakte me misselijk wanneer ik ze op de televisie zich zag opdringen aan het leven van een ander. “Eluana leefde niet meer”, gaat hij met me akkoord. “Hoe dan ook is het niet aan buitenstaanders om te beslissen over haar leven. De enige meningen die er toe doen is die van Eluana zelf en haar naaste omgeving.”
Het is leuk om vaststellen dat ik met deze sympathieke Italiaan op dezelfde golflengte zit. Hopend dat ik nog veel interessante en intrigerende persoonlijkheden zal ontmoeten, mijmer ik weg.

Wil je Pieter in Italië bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.be